Is niet de enige gelijkaardige aandoening.
En zo komen we tot die toestand die doorgaans de meer nerveuze sekse aandoet...
De hysterie.
Afgeleid van het Griekse woord voor baarmoeder. Veel bestudeerd door de Fransen
en de laatste tijd onder de aandacht gekomen van onze Oostenrijkse collega's.
Vanavond zullen we trachten een Brits accent te geven aan dit refrein.
Breng de patiënt binnen, alsjeblieft.
Zoals u kan zien
is patiënte een aantrekkelijke vrouw van vijfendertig jaar
die ik onder mijn hoede had in het Bethlehem hospitaal.
Hoewel van onberispelijke herkomst heeft ze een groot deel van haar leven
geleden onder de klassieke verschijnselen van chronische hysterie.
Wie kan me zeggen wat die zijn? - Vermoeidheid?
Correct. Nog een andere? - Het tintelen van de ledemaatuiteinden.
Ja. Nog een? - Krampen.
Soms ook genoemd als: "hysterie aanvallen"
tijdens dewelke de patiënt gewelddadig en gevaarlijk onhandelbaar kan worden.
Dat is waarom ik als voorzorgsmaatregel
haar geïnjecteerd heb met 1,5 ml heroïne.
Voorzichtigheid is geboden bij het uitlokken van een aanval in een klinische omgeving
wat ik nu zal trachten te doen. - Alstublieft.
Ik smeek u, meneer, doe het niet.
Het triggerpunt tot... - Help mij.
Iemand van u, alstublieft.
Kijk naar mij. - Ik ben niet gek.
Ik ben niet gek. - Kijk naar mij!
De trigger kan overal verscholen zitten in de vrouwelijke anatomie.
Meestal bij de borsten.
Raak me niet aan. - De binnenkant van de dijen.
Of de eierstokken.
Kijk naar de gebalde vuisten, de gekromde rug
de tonisch-clonische spasmen.
Uiteindelijk finaliserend... in een uitgesproken decontractie.
Wees voorzichtig. Haar maandelijkse bloeding is begonnen.
De volgende patiënt, alstublieft. - Breng de patiënt binnen.
Zijn er vragen? - En de vrouw haar volharding dat ze niet gek is?
Net zoals iedere crimineel zijn onschuld volhoudt
zo beweert een gekke vrouw nadrukkelijk dat ze niet gek is.
Maar ze leek zo... - Rationeel?
Misschien. Goed opgevoed? Mooi?
Ze is al die dingen.
En volslagen gek.
En daarin ligt de paradox van krankzinnigheid en het grote gevaar in ons beroep.
Daarom waarschuw ik u allen, mijne heren
dat wanneer u begint aan uw carrière als psychiaters...
u niet mag geloven van wat u hoort en slechts de helft van wat u ziet.
Verduiveld.
Hé! Wacht!
Hallo daar! Excuseer me!
Ik smeek u, stop!
Eerst wou pa niet stoppen en hield u voor een ontsnapte krankzinnige,
maar ik overtuigde hem dat u dat niet kon zijn
aangezien u naar het gekkenhuis toeging en niet ervan weg.
Slimme gevolgtrekking.
En u ziet eruit als een man die zijn weg kwijt is maar niet zijn verstand.
Wel, ik ben u dankbaar. Dank u.
Gaat u iemand bezoeken in Stonehearst?
Eigenlijk ga ik ernaartoe om mijn opleiding tot psychiater te vervolmaken.
Dat is een dokter gespecialiseerd in gestichtgeneeskunde.
Wel, ik kan u zeggen dat u een goede zal worden. U hebt lieve ogen.
Dank u.
Het gekkenhuis is daar op die heuvel.
Ben je zeker? - Ja. Kijk!
Ik zie helemaal niets.
Vrolijk Kerstmis!
NL ondertitels: "Bère".
Hallo?
Hallo!
En wie mag jij verdorie wel zijn?
Goede God.
Goedenamiddag, meneer. Ik... ik ben Edward Newgate.
Dr. Edward Newgate, uit Oxford.
Kan... kan u me binnenlaten?
Wel, dat hangt er van af. Word je verwacht?
Ik hoop het. Ik heb een brief gestuurd aan de verantwoordelijke hier.
Al een paar weken geleden.
Wel, de post komt niet regelmatig, deze tijd van het jaar.
Echt? Ik...
Het was maar om je een beetje te kloten. Natuurlijk mag je binnenkomen, Ted.
Wat voor christen zou ik zijn om iemand hier te laten staan en z'n ballen laten afvriezen?
En op kerstavond dan nog wel.
Heel erg bedankt. Ik... ik stel het op prijs.
Mijn naam is Finn. Ik ben de hoofdopzichter.
Welkom in ons kleine gekkenhuis in de wildernis.
Momenteel hebben we 200 residenten in Stonehearst.
Zonen en dochters van sommige der meest voorname families in dit rijk.
We hebben Lords, hertogen. We hebben zelfs een nicht van de koningin.
Ze houdt ervan te vingerschilderen met haar eigen stront.
Pak aan, Rosie!
We hebben een burggraaf die ervan overtuigd is dat hij twee hoofden heeft
en een graaf die denkt dat hij een theepot is.
Serieus.
Wacht hier.
De dokter komt direct.
Juist, ja.
Trepanatie.
Een geheimzinnige medische procedure uitgevoerd door barbaren
op hen die bezeten zijn door een kwade geest.
Door een gat te boren in de schedel dachten ze daardoor
de demonen zouden kunnen ontsnappen.
Laten we dankbaar zijn dat we in meer verlichte tijden leven,
vindt u ook niet, dokter...? - Newgate.
Edward Newgate, uit Oxford.
Vergeef me, onaangekondigd te verschijnen.
Ik heb een brief geschreven, maar uw Mr. Finn zei me dat die nooit is gekomen.
Een Oxfordman is hier altijd welkom.
Dus...
wat brengt u naar Stonehearst? - Wel, zoals ik al schreef in mijn brief
hoopte ik dat ik uw methoden kon observeren in...
Nee, dank u. - Nonsens. U maakte een afmattende reis.
Van de moerassen der zalige onwetendheid over uitgestrekte oceanen van academisch gezwets
tot u uiteindelijk hier arriveerde, aan de oevers van mijn kleine koninkrijk.
En dan nog wel op de dageraad van een nieuwe eeuw.
Het is dus gestichtgeneeskunde die u wil praktiseren.
Ja, al zolang ik me kan herinneren.
Waarom? - Excuseer me?
Waarom geen specialiteit met hoger aanzien? Chirurgie bijvoorbeeld?
Ik kan niet zo goed tegen bloed, veronderstel ik.
Tropische geneeskunde dan? Of de problemen van de vrouwelijke anatomie?
Ze worden allebei beter betaald.
Ik ben altijd al gefascineerd in de verwarde geest.
Dat is een priester ook, maar die is tenminste de hemel gegarandeerd.
Wat hoopt u erdoor te winnen?
De voldoening hen te helpen die door de hel gaan.
Ziet u, van alle aandoeningen, kan ik er geen wredere bedenken
dan krankzinnigheid, meneer.
Het berooft een mens van zijn zinnen, zijn waardigheid, waarlijk zijn ziel.
En dat doet het zo traag...
zonder het mededogen van de dood. Alstublieft, meneer.
Ik heb de wil en de opleiding. Al wat me ontbreekt is de klinische ervaring.
Tijd voor de namiddagronde. - Uiteraard. Ik wou u niet ophouden...
Vergezel me, dokter. - Dank u.
Mr. Finn, help de dokter eens met zijn jas, wil je?
Dank u.
Je zal zien dat we goed voorzien zijn van de gebruikelijke gevallen.
Neurasthenie, vroegtijdige dementie
ongeneeslijke homoseksualiteit, epilepsie, melancholie.
Maar waarin we verschillen van andere gestichten is de sociale status van onze patiënten.
Een schare uit de meest voorname families in Europa. Bijvoorbeeld, Terrance hier
is erfgenaam van het grootste spoorwegfortuin op dit continent.
En wat is de aard van zijn stoornis?
Hij lijdt aan een uiterst gebrek aan interesse voor treinen.
Dus heeft zijn familie hem geplaatst? - Interessant geval, deze hier.
Signore Balzoni viel van zijn paard tijdens een polowedstrijd in Milaan
en sindsdien denkt hij dat hijzelf een Arabische hengst is.
Hij wordt nogal vrij prikkelbaar tegen etenstijd.
Alstublieft, ga uw gang.
U zal merken dat de meeste van onze patiënten hier zijn
omdat hun families vinden dat ze hen in verlegenheid brengen. Verworpenen.
Signore, geef deze heer zijn arm terug
of ik zal me genoodzaakt zien u een ganse week het roskammen te ontzeggen.
U... u roskamt hem? - Kleine prijs om hem tevreden te houden.
Versterkt dat niet nog meer zijn waanidee? - Ja.
Wat onderneemt u om uw patiënten te genezen?
Hen genezen? Met welk doel?
Hen terug tot hun zinnen te brengen, natuurlijk.
En een ongelukkig man maken van een perfect gelukkig paard?
Madame. Uwe eminentie.
Is het hier altijd zo levendig?
Hier geloven wij niet in het sederen van onze patiënten
tot een toestand van verdoving door bromide en dergelijke.
Wij verkiezen, hen te laten genieten van hun natuurlijke staat van kindsheid.
Schaak.
Goedenamiddag, lieverd.
Zuster. Zuster?
Heeft ze gegeten vandaag?
Ze weigert te eten zolang haar zoon niet terugkeert van de oorlog.
Hij is gesneuveld in Pashawar in 1885.
Hebt u voeding via een tube al geprobeerd?
Wij gebruiken hier die middeleeuwse methoden niet.
Ik kan ze bezwaarlijk "middeleeuws" noemen. - Wat zou u het dat wel noemen?
Wel, een noodzakelijkheid met als doel de dood te voorkomen.
De dood kan niet worden voorkomen, dokter,
evenmin als dat krankzinnigheid kan worden genezen.
Er is geen remedie voor de menselijke conditie. En het is een dwaze arts die dat probeert.
Stel u voor dat ik u het volgende geval voorleg:
Een vrouw die lijdt aan ernstige toevallen aangestuurd door psychisch of emotioneel contact
die ze krijgt door haar te grote drang naar intimiteit.
Dat lijkt op hysterie. - Welke behandeling zou u voorschrijven?
Mosterd compressen zou ik zeggen. - Is ze een patiënt of een gepekelde haring?
Heupmassage? Kaliumbromide?
Ik ben geïnteresseerd in uw mening, dokter. Niet in een opsomming uit het tekstboek.
Vergeet die bromides. Open uw ogen.
Kijk naar haar.
Dus, vraag ik het u opnieuw,
gesteld dat dit een vrouw is met uiterste gratie en verfijning
binnen wiens inborst 'n passie woedt, zo groot dat ze vreest dat die haar zal vernietigen.
Welke behandeling zou u dan voorschrijven?
Muziek.
Driemaal daags, zeker niet minder. - Bravo, dokter. Ik ben het met u eens.
Er zijn weinig therapieën die beter zijn om de ziel te herstellen dan muziek.
Haar naam is Lady Charles Graves. Eliza. Mrs. Graves voor ons.
Ik neem aan dat u haar echtgenoot kent? - Nee.
Weerzinwekkende kerel. Bezit een enorm fortuin.
Om maar te zwijgen van zijn vele onnatuurlijke voorkeuren.
Zoals te verwachten was werden haar hysterische episodes erger na de verloving
totdat ze hem op een avond zijn oor afbeet en zijn oog uitstak met een kam.
Dus haar man liet haar plaatsen. - Nee, haar vader.
Als het aan de baron had gelegen, zou ze nog thuis zijn in zijn liefdevolle omarming.
Eigenlijk gaat er geen week voorbij zonder dat ik een brief krijg van hem
me bedreigend en eisend dat ik haar genezen zou verklaren
zodat ze terug zou keren en onder zijn hoede worden geplaatst.
En dat weigert u? - Voor haar eigen veiligheid.
Kom, dokter. - Jazeker.
We moeten nog veel zien voor het avondeten.
Mag ik zeggen dat uw pianospel subliem is?
U speelt subliem.
Het is vrij subliem.
Ik ben Newgate.
Dr. Edward Newgate. Mijn naam is Edward Newgate. Dokt...
Zuster.
Mag ik een glas water? - Ja, mevrouw.
U speelt subliem.
Wat was dat, Mozart, Beethoven?
Nee, ik schreef het. - Uiteraard.
Laat ik me voorstellen. Mijn naam is... - Dr. Newgate.
Ik weet het. We ontvangen hier niet veel bezoekers. We lijken eerder een leprakolonie.
Ik betwijfel of lepralijders zo charmant zijn. - Ik zou willen dat u stopt me te complimenteren.
Ik word er ongemakkelijk van. - Vergeef me, Mrs. Graves.
Het laatste wat ik wou is u krenken. - Bent u zeker dat u een dokter bent?
Ja, natuurlijk ben ik dat. - Want ik heb nog nooit 'n gekend die zich verontschuldigt.
Of er zelfs ook maar iets omgeeft wie hij krenkt.
Ik... ik ben niet zoals andere dokters.
Ik bedoel, om eerlijk te zijn, ben ik er nog niet aan gewend geraakt.
Wanneer iemand "dokter" roept,
draai ik me nog altijd om, om te zien of het niet tegen de man achter mij is.
Alstublieft, mevrouw. - Dank u, zuster.
Ze is opmerkelijk, is het niet?
Ze zou moeten optreden, niet wegkwijnen in een of ander gesticht.
Vergeef me, ik ben Dr. Newgate. Edward Newgate. En u bent?
Laat Jaël zich verheugen met de kievit.
Excuseer me? - En Hobab zich verheugen met Heraclitus.
Dat is Grieks voor scheepsbelader.
Newgate. Het colbert past, zie ik. - Ja, dank u. Dank u.
Excuseer, maar wat doet hij hier?
Jeremiah. Hij vermoordde zijn vrouw met een hamer.
Niet zonder provocatie, evenwel.
Maar wat doet hij in het personeelssalon?
Toen ik medisch officier was tijdens de oorlog
nodigden we occasioneel de soldaten uit om samen met ons te dineren.
Het versterkte de onderlinge band en pepte het moreel op.
En ik geloof dat hetzelfde principe ook hier toepasselijk is.
Het is therapeutisch voor de patiënten zich te mengen onder beschaafde samenleving
en ook, mag ik toevoegen, voor de beschaafde gemeenschap zich met hen te mengen.
Het avondeten is geserveerd.
Brave jongen.
Brave jongen. Brave jongen.
Zeg me eens, dokter, wat vindt u van ons klein gesticht.
Wel, het is nogal... anders dat wat ik tot nog toe heb gekend.
Newgate haalde recentelijk zijn medische graad op Oxford.
Maar waarom helemaal naar hier komen
als er zoveel andere gestichten zijn veel dichter bij Londen?
Wel, omdat ik altijd verlangde terug te keren naar de buiten vermoed ik.
Weet u, ik ben opgegroeid op een boerderij in Yorkshire
en één van mijn mooiste herinneringen
is die aan de koeien en kippen die mijn speelkameraden waren.
Je hebt nochtans geen Yorkshire accent.
Waarom is dat, Ted?
Mijn ouders stierven toen ik zes was
en ik moest daarom naar een weeshuis in Londen.
Afschuwelijke plek.
Maar aangezien ik zo gefascineerd was door de aard van een mens
was ik hen daarvoor, grappig genoeg, dankbaar.
Hoezo?
Wel, miserie verklaart soms iemands overtuigingen.
Ziet u, in dat weeshuis besefte ik wat mijn levenswerk zou zijn.
Te werken tussen de ellendigen en hen zonder vrienden.
En daardoor deze arme zielen een klein beetje hoop en goedheid te geven
in een onwetende wereld.
Vergeef me. Ik blijk het diner te hebben veranderd in een Dickens roman.
Eet smakelijk.
Wat is dit vanavond, Finn? - Eekhoorn.
Op dit moment zijn we enigszins bescheiden bevoorraad.
Een toast op Mr. Finn
voor het verstrekken van zulke fijne proviand voor onze kerstmaaltijd.
Mickey Finn. - Mickey Finn!
Het... het spijt me Is dat uw echte naam?
Dat is zo. Waarom?
Wel, weet u, iemand een "Mickey Finn" toedienen,
u weet wel, met verdovingsdruppels.
Dat is nogal, nogal,...
Wel, nogal.
Dat is nog nooit bij me opgekomen "Iemand een Mickey toedienen".
Dat moet de manier geweest zijn waarop mij pa, mijn ma
liet stil liggen terwijl hij...
U zal me vergeven als ik dit totaal onamusant zal vinden.
Nee?
Wat zou dan wel een glimlach brengen op die gebobbelde kont van een mond van jou.
Dat volstaat, Finn.
Mijn verontschuldiging. Het was niet bedoeling iemand te beledigen.
Ja, wel, het is in orde zo.
Dat is de kerstsfeer. Kom nu.
Laat me je een drankje aanbieden op de vriendschap
Nee, nee, nee, ik heb ruim genoeg gehad. - Komaan, we vieren feest.
Echt, Finn.
Ik ben zeker dat hij er niets op tegen heeft het glas te heffen op onze Heer en Verlosser.
Niet toch, dokter?
Ik... heel erg graag.
Lieve deugd. Ik vrees dat dat vlekken maakt.
Spuitwater zal het oplossen. Volg me.
U moet hier onmiddellijk vertrekken.
Maar ik ben pas toegekomen. - U hoort hier niet.
Maar ik wou net hetzelfde tegen u zeggen.
We hebben nog even voor ze achterdochtig worden.
Ze zullen veronderstellen dat u op uw kamer van hemd gaat wisselen, maar doe dat niet.
Laat uw spullen achter. Ga recht naar de stal.
Het vosse paard is het meest tredvaste in de heide.
Zij zal u veilig naar de stad terugbrengen. - Wil u dat ik een paard steel?
Spreek wat zachter.
Nee, niet voor u me zegt wat hier aan de hand is.
Doe wat ik zeg.
Vertrek. Nu. - Eliza. Eliza, alstublieft...
Mrs. Graves, Het... het spijt me zo.
Ik wou u niet van streek brengen.
Mrs. Graves, luister naar me.
Er is... er is iets wat ik u moet vertellen.
Help ons. - Alstublieft.
Blijf van me af!
Help ons! - Help ons!
Help ons. - We hebben voedsel nodig.
Alstublieft. - Alstublieft, help ons.
Wie ben jij, jongen?
Ik... ik ben een dokter - Leugenaar. Ik heb jou nog nooit gezien.
Van waar kom je?
Van boven. - Daarvoor, jij dwaas.
Ik kom uit Oxford.
Nu ga jij eens heel goed naar me luisteren, jongen.
Je moet ons helpen ontsnappen uit deze kooien.
We zijn niet gek - Wij zijn niet gek.
We zijn niet gek. - We zijn niet gek. Alstublieft.
Alstublieft, help ons.
Natuurlijk zijn jullie dat niet.
Je moet ons helpen! - Dat zal ik, dat zal ik.
Eerste werk morgenvroeg overleg ik met Dr. Lamb.
Dr. Lamb? Ben je getikt?
Als hij verneemt dat je ons hebt gevonden, snijdt hij je keel over en dan die van ons.
Je moet de sleutels nemen. Laat ons eruit.
Alstublieft, wij zijn niet gek. - In orde.
Je moet ons helpen. - Ik zal ervoor zorgen. Morgen.
Laat ons hieruit. - Newgate.
Edward Newgate.
Hoe ken jij mijn naam? - Jouw brief.
Weet je nog, Benjamin? Weken geleden. De jongeman die ons schreef uit Oxford.
Ik weet het nog. Newgate.
Je brief kwam met de post voordat Lamb ons overrompelde.
Jullie overrompelde? - Ja.
Overrompelde? Wat is hier aan de hand?
Ik ben Marion Pike. Matrone.
Charles Swanwick. Hoofd medisch officier.
Zuster. - William Paxton, tuinman.
Dr. Benjamin Salt,
de rechtmatige hoofdarts van het Stonehearst gesticht.
Wacht. Wacht, wacht, wacht.
Als u werkelijk de hoofdarts bent dan wil dat zeggen dat Dr. Lamb...
Een krankzinnige demon is van het ergste soort.
O, goede God. God!
Wat is er gebeurd?
Ze deden iets in onze drank, dok.
Chloraalhydraat. Dat is een chirurgisch anesthesiemiddel.
Het is kleurloos en reukloos maar dodelijk bij onnauwkeurige dosering.
Ik heb vier dokters verloren, die avond. - Drie van m'n verpleegsters stierven. De stakkerds.
Ze hebben dit maanden gepland. - Verraderlijke bastaards.
Hun moment afwachtend om ons... - 'n Mickey Finn.
Ik geloof het niet... - Ze geven ons water, een weinig eten.
Maar vergis u niet, dokter. We gaan dood. - We gaan hier dood.
Maar u kon de sleutels stelen van Finn. Hé? Ons vrijlaten.
Ze rijten ons uiteen voor we 100 meter ver zijn.
We wagen onze kans al vechtend. - In onze conditie, tegen hun aantal?
Het zijn moorddadige maniakken daarboven met wapens, Charles.
Kijk eens rondom je. Niemand van ons is fit genoeg om te vechten.
Sommigen van ons zitten er al te ver door.
Er is maar één oplossing.
Dat bent u, dokter. U bent onze enige kans. Alstublieft!
Vlucht, jongen! - De sleutels.
Vlucht, jongen! - Ga naar de stad.
Haal hulp.. - Vlucht!
De sleutels.
Vlucht. Vlucht, jongen.
Wie is dat, Eliza? Ik ben bang. - Het is niemand, lieve.
Alleen maar de zandman.
Mrs. Graves. - Gaat hij proberen met ons de liefde te bedrijven?
Ga maar weer slapen.
Mrs. Graves, we moeten hier onmiddellijk weg.
Je kreeg eerder je kans om te vertrekken.
Ik heb Salt gevonden en de anderen, Mrs. Graves.
Besef je wel wat er zou gebeurd zijn als je betrapt werd?
Ik heb zo 'n idee. - Je hebt er totaal geen idee van.
We kunnen hier later nog over redetwisten.
Op dit moment wil ik dat u uw warmste jas neemt
en naar het tuinhuis komt in 10 minuten.
We konden een paard stelen en met wat geluk de stad bereiken en om hulp verzoeken.
Waarom zou je veronderstellen dat ik ook maar ergens met je mee naartoe ga?
Omdat ik niet... Ik zal niet weggaan zonder u.
Ik moet terug naar bed. - Luister naar me.
De gekken beheren dit gesticht.
Ja, en ik ben er één van.
Wat zie ik?
De avondronde is al voorbij, dokter.
Ik wees Dr. Newgate de weg naar zijn kamer.
Verloren gelopen dan?
Ja, schaamtelijk wel. Ik was op zoek naar de personeelsbibliotheek.
Ik moet ergens verkeerd zijn afgeslagen.
Wel, in ieder geval weet ik nu hoe ik moet gaan
dus goedenacht iedereen.
Dank u, Mrs. Graves.
Finn, begeleid de jonge dokter naar z'n kamer. - Met graagte.
Nee, nee. Dat is echt niet nodig.
Maar ik sta erop. Ik verwacht u voor de ochtendronde. Half negen.
Juist. Vanzelfsprekend.
Deze kant uit, Ted.
Vermoed hij iets? - Nee.
We moeten ervoor zorgen dat het ook zo blijft.
Maak jij je zorgen over iets, lieverd? - Dit kan niet blijven duren, Silas.
Uiteindelijk zullen we worden ontmaskerd.
De lente komt eraan. Er zullen mensen komen. Bezoekers.
We kunnen ze niet gewoon buitensluiten.
De enige reden waarom wij hier zijn is omdat de rest van de wereld van ons af wou.
We waren beschamend voor onze families ballingen van het menselijk ras.
We zullen niet ontdekt worden om de eenvoudige reden dat niemand om ons geeft.
Mijn echtgenoot wel.
Ik beloof je...
Je zal altijd veilig zijn binnen deze muren.
Ik vrees dat dit alles is wat ik kon vinden.
De voorraden boven raken stilaan op.
Ik zal volgende keer meer meebrengen.
En ook wat laudanum voor die hoest van je.
Wees gezegend, dokter.
Gewapende mannen zijn hier nodig, geen medicijn. - Dat is geen optie meer, dokter.
Na gisteravond, houden Finn en z'n trawanten mij in het oog als haviken.
Ik geraakte nauwelijks hier onopgemerkt.
Kom terug naar hier. - Alsjeblieft, makker, komaan.
Ik kon me vergissen, maar Lamb lijkt mij een man
die nog liever het schip ziet zinken met iedereen erin dan het roer af te geven.
O, lieve Jezus.
Dus, zelfs als zouden we kunnen wegglippen en hulp vinden,
God weet wat er ons zou te wachten staan mochten we terugkomen.
Ons?
Wel, ik... ik en Mrs. Graves. - Eliza Graves?
Doe niet zo dwaas, man. Zij is al even gek als al de rest.
Nee, nee, dat denk ik niet. - Zeg dat maar aan haar echtgenoot.
Maar praat dan wel tegen zijn goed oor, datgene wat ze niet afbeet.
De man is een monster. Ze had alle recht zich te verdedigen.
Mrs. Pike, mag ik u eraan herinneren aan welke kant van de tralies u zich bevindt?
Dus, je kan niet vluchten en je kan Finn's sleutels niet stelen.
Wat stel je dan voor te zullen doen? Hé?
Kijk, ik kwam naar hier om zijn methodes te bestuderen.
Lamb ziet me als zijn protégé.
Als ik dat kon in stand houden, dat vertrouwen
je weet wel, zijn gedachtegoed
misschien kon ik hem tot rede brengen.
Hij vermoordde vijf soldaten in koelen bloede.
En jij denkt dat je hem te slim af kan zijn, jongen?
Als ik aan zijn dossier geraak... - Al lang verdwenen.
Dat is het eerste wat hij vernield zal hebben.
Wel dan... ik kan maar best terugkeren voor ze me missen.
In de medicijnkast. Achter de Scotch.
In zijn... in... in mijn kantoor.
Hij ontsnapte al eens eerder en toen stal hij het voor korte duur.
Dat plezier gunde ik hem niet nog eens, dus heb ik zijn dossier verborgen.
Juist.
Dokter? Ik wil je waarschuwen.
Ik weet niet wat Lamb met ons van plan is
maar wat ik wel weet, is dat wanneer hij denkt dat je dat in gevaar zou kunnen brengen
hij niet zal aarzelen, je de keel over te snijden.
Dit zijn erbarmelijke toestanden maar ik ben van plan daar snel verandering in te brengen.
En wat zou een betere manier zijn om de nieuwe eeuw in te gaan,
dan deze godvergeten afdeling weg te doen
en al het achterlijk gedachtegoed dat het voorstelt.
Juist, Finn? - Juist.
Wat denkt u te gaan doen met de huidige inwoners?
Hen introduceren in de gemeenschap.
Dat meent u niet.
Hou een mens in een kooi en hij zal zich gedragen als een beest.
Geef hem zijn vrijheid en hij zal zich herinneren aan zijn menselijkheid.
En dat is uw plan? Een verlichte samenleving creëren?
Bemerk ik enig scepticisme in uw vraag, dokter?
Nee, helemaal niet. Ik ben gewoon nieuwsgierig of u
niet vindt dat het in sommige gevallen, gelet hun afschuwelijke misdaden
de opsluiting niet eerder verantwoord vindt.
Sadisten... die bevrediging vinden in het vernederen van anderen.
En de lafaards die jongemannen hun dood insturen
in gevechten die zijzelf zouden vermijden.
Uitgezonderd voor die, geloof ik dat ieder mens kan rehabiliteren
dikwijls door hen eenvoudigweg in hun waardigheid te herstellen.
Wie is dat daar beneden?
De boeman van Oxbridge.
De boeman van wat? - Zijn artiestennaam.
Zijn familie verkocht hem als kermisattractie toen hij nog een kind was.
Hij kwetste zijn hand enkele dagen geleden toen hij een verpleegster aanviel.
Wilt u zo goed zijn, het verband te verschonen, dokter?
Verwacht u van me dat ik daar naar beneden ga?
U kwam toch naar hier om klinische ervaring op te doen, is het niet?
Ja, natuurlijk.
Wel, met 0,5 ml opium, zou ik denken, zal het wel lukken.
Dat is niet nodig.
Wat wil u dan? Dat ik een slaapliedje voor hem zing?
Gebruik deze.
De gestichtdokter zijn grootste bondgenoot.
Kijk wel uit voor de pisemmer.
Hallo?
Luister eens.
Ik wil je geen kwaad doen, Mr. Boeman.
Ik wil alleen maar naar je hand kijken.
O, goede God.
Het is in orde.
Het is in orde. Het is in orde.
Lamb, alstublieft, help.
Ogen, Newgate. Ogen.
Arthur.
Arthur. Arthur, alsjeblieft.
Alsjeblieft, Arthur.
Arthur. Arthur.
Vergeef me, Arthur.
Mag ik je Arthur noemen?
Mag ik?
Ik... het was niet de bedoeling zomaar zonder toelating binnen te komen.
Ik ben Dr. Newgate.
Maar je mag me Edward noemen. Het is in orde.
Eddard?
Zo is dat, Edward.
Eddard.
Nu, Arthur, laten we even eens naar die hand kijken, zullen we?
Het is in orde.
Zo is het goed, Arthur. - Bravo, dokter.
Bravo.
Wilt u uw broek laten zakken, alstublieft?
Nee, nee. Het is mijn schouder.
Alstublieft?
Ik doe het wel, Millie. Je mag terug naar je andere taken.
Maar ik wil het. - Laat ons alleen
Ga zitten.
Ontbloot uw schouder.
Koppige dwaas. Waarom luisterde je niet?
Je had kunnen weggaan toen je kans kreeg.
Ik wist toen niet wat ik nu weet, Eliza. - Noem me niet zo.
Mrs. Graves, u moet begrijpen dat u hier in gevaar bent.
Ik kan u verzekeren van niet.
Geef me je hand.
En wat met hen daar beneden?
Hoe zit het met hen?
Mrs. Pike en de vrouwen... lijden ze erg?
Ja, zij allemaal daar.
U zou zelf eens naar beneden kunnen gaan.
Of bent u bang dat door wat u dan ziet uw loyaliteit zal verzwakken tegenover Lamb?
U hebt er geen idee van hoe het er hier vroeger aan toeging.
Wat voor monsters Salt en de zijnen waren.
Hoe we naakt onderworpen werden aan allerlei onderzoeken
van de meest walgelijke, intieme aard.
Vastgebonden op tafels
onze zinnen verdoofd, ondergedompeld worden in ijskoud water
en duizenden andere vernederingen, te verschrikkelijk om op te noemen.
Maar dat kan u onmogelijk begrijpen. - Toch wel, dat kan ik, dat kan ik.
Dat kan ik.
Ik weet wat wreedheid is, Mrs. Graves. Ik... ik weet dat.
En ik geef u mijn woord
dat u nooit meer zal moeten lijden zoals u heeft gedaan. Nooit.
Waarom geeft u er zo om wat er met mij gebeurt?
Omdat het gedacht alleen al dat u opgesloten bent in dit gekkenhuis
tegen alles indruist waar ik in geloof
als dokter... en als man.
Excuseer me.
In hemelsnaam, Swanwick, wanneer ga je het eindelijk opgeven?
We hebben evenveel kans om te ontsnappen langs daar
als een man die zich een weg klauwt uit zijn eigen graf.
Misschien, maar ik weet wat op m'n grafsteen zal staan en wat op de jouwe.
"Hij stierf als een hond in het donker".
Je deed het! Je deed het!
Ga naar de stad. Snel. Haast je.
Haal hulp. Haast je.
Ik snap nog steeds niet waarom hij hier nog rondloopt.
Hij zou beneden in een kooi moeten zitten samen met de anderen.
Ik kan dit verdomde gesticht niet op mijn eentje blijven beheren.
Ik heb een assistent nodig. - Ik dacht dat ik dat was.
Met medische opleiding.
Hoe moeilijk kan het nu zijn een dokter te spelen? "Draai uw hoofd en hoest".
"Buk u voorover, jongedame, terwijl ik u eens bekijk".
Jouw talenten zijn beter besteed aan andere taken.
Zoals ervoor zorgen dat deze doorzopen maniakken de boilers aan de gang houden!
Het lijkt hier wel een verdomde ijskast!
Wat weet hij van je? - Waar heb je het over?
Je bent niet meer dezelfde sinds hij hier opdaagde.
Ik veronderstel dat ik een zeker gevoel van verplichting heb tegenover hem.
Hij heeft aanleg om een goed gestichtarts te worden.
Hij doet me aan mezelf herinneren. Gedreven, idealistisch.
Haal me een andere, wil je?
Ik bespeur een zekere geestverwantschap in hem.
Ik geloof dat hij zou begrijpen wat ik hier tracht te bewerkstelligen.
Ja, wel, hoe begripvol zal hij zijn als hij het ontdekt over Salt en de anderen?
Eens Nieuwjaar gepasseerd maakt dat niets meer uit.
Er zal niets meer zijn om te ontdekken.
Ik zeg het je, ik vertrouw die kleine smeerlap niet.
Hij is iets van plan.
Misschien vergis ik me in hem
maar hij blijkt een bijzondere interesse te hebben in onze Lady Graves.
Hij zal geen alarm slaan tenzij hij ze aan zijn zijde heeft.
En dat, kan ik je verzekeren, zal nooit gebeuren.
Er is iemand ontsnapt.
Hier, hier, hier.
Als ze de stad bereiken zijn we er geweest.
Dat zullen ze niet.
Komaan. Komaan.
O, Heer. Nee. - Nee.
Zo, heren...
Stap achteruit, bastaards!
Achteruit! Ga achteruit!
Geen reden voor traantjes.
Jullie hebben mijn woord dat jullie niets zal overkomen.
Is dat wat je zei tegen je moeder en zus
voor je hen de keel oversneed?
Ja, Mr. Swan.
Maar jouw methodes genazen mijn gekte.
Ik ben een vredelievend man, nu.
Dat ben ik.
Waarlijk... en lam.
Nee!
Jammerlijke zaak en zonde ook.
Kom nu, Mr. Swanwick.
Laten we naar binnen gaan voor we hier allemaal onze dood vinden.
Lieve deugd.
Een van hen wierp zich van Stag's Leap.
En deze kwam op me af als een banshee.
Het paard schrok, steigerde en trapte de sukkelaar tegen z'n kop.
Hij viel steendood neer.
Suïcidale neigingen zijn niet ongewoon bij de ernstig gestoorden.
Zoals we wel weten.
Finn. Zorg ervoor dat het lijk wordt begraven.
Dr. Lamb.
Heef hij zichzelf ook nog in de rug gestoken?
Hij moet ergens op terecht zijn gekomen toen hij viel.
Iets scherp.
Spijtig.
Nee, je kan hier niet zomaar van weglopen.
Waarvan dan, beste jongen?
Meneer, als u eens zelf het lichaam zou willen onderzoeken.
Ik ben geen lijkschouwer. En jij evenmin.
Dr. Lamb,deze man werd zichtbaar... gedood door een paard.
Ik heb een gesticht te beheren.
En ik denk, dokter, dat u patiënten heeft waarvoor u zorg moet dragen.
Dit is krankzinnig. - Wat zei je?
Ik zei: dit is krankzinnig. - Krankzinnig. Krankzinnig, zei je?
Hoe durf je mij van krankzinnigheid te beschuldigen in het bijzijn van mijn staf?
Ik heb u van niets beschuldigd. - Twee patiënten zijn dood, Newgate,
omdat jij niet je plicht deed door over hen te waken.
Silas. - Waar was je, Newgate, toen deze twee kerels ontsnapten?
Hoeveel moeten er nog sterven door jouw nalatigheid?
Silas!
Zuster, ik denk dat we beter naar binnen gaan.
1 maart 1891.
Dit enigma, genaamd Silas Lamb blijft me een raadsel.
Silas blijft zwijgen over zijn jaren als militair chirurg, de oorlog
en nog het meest van al over het afschuwelijk incident
waardoor hij veroordeeld werd tot dit gesticht.
Nee! Nee!
En toch is hij niet terughoudend
als het er op aan komt te protesteren over, wat hij noemt, "barbaarse" methodes.
Hoe ironisch is het, wreed te worden genoemd, door een man als hij...
een man beschuldigd van zulke wandaden.
Nee! Nee!
Als je dat hebt gevonden wat een man het meest bevreesd maakt
zal je de sleutel hebben gevonden tot zijn gekte
en daardoor het middel, die te controleren.
Silas blijkt weinig te vrezen.
Maar ieder mens heeft zijn breekpunt.
En ik ben gebonden door mijn eed als zijnde zijn arts, dat te vinden.
Om hem te genezen en hem weer te helen.
Ik denk dat Silas geniet van wat hij verkeerdelijk gelooft,
dat hij controle over mij heeft.
In zijn gekwelde geest, beschouwt hij zijn verblijf in Stonehearst als een schaakwedstrijd.
En ik zijn pion ben die hij kan verplaatsen naar waar hij wil.
Maar zoals de meeste kinderen blijkt Silas te vergeten
dat aan alle spellen een einde komt.
En dat er maar één winnaar is.
3e oktober 1899.
Gedurende de afgelopen negen jaar heb ik geworsteld om vast te stellen
wat het is dat de ziel van Silas Lamb achtervolgt.
Een wrede moeder? Een sadistische vader?
Een onverschillige God?
Ik beweer niet het antwoord te weten.
Ik weet alleen dat beesten zoals Silas Lamb gebroken moeten worden
om er weer mensen van te maken.
Dat is een van mijn kostuums die je draagt.
Past me wel, vind je niet?
Uiteraard heb ik het wat moeten laten innemen.
Maar jij bent dan ook een struiser man dan ik.
Of dat was je.
Ik neem aan dat het vermoorden van onschuldige mannen in koelen bloede
je appetijt niet heeft beïnvloed.
Wel integendeel. Hun dood was uiterst schrijnend...
voor mezelf en mijn staf. - Staf?
Een bende zuiplappen en chronisch masturbeerders zou ik het eerder noemen.
Grappig, maar ik heb nooit schade gezien door het chronisch masturberen.
Niettemin, ik kom om mijn medeleven betuigen
en met de aanbeveling dat niemand deze vergissing nog zou begaan.
En als teken van goede wil,
zal ik de rantsoenen verhogen en meer vers water laten brengen.
Want zie je, oude vriend, in tegenstelling tot jou ben ik geen wreed man.
Nu ik hier toch ben...
dacht ik dat je wel een verslag zou willen over de toestand van de patiënten.
Dat interesseert me geen reet. Ze zijn mijn verantwoordelijkheid niet meer.
De melancholieken zijn minder lethargisch
sinds ze niet meer gespeend worden met de grote doses opium die jij ze gaf.
De hysterischen zijn minder lusteloos
nu dat jij niet meer aan hun private delen zit te frunniken.
Zelfs de mongoloïden zijn opengebloeid nu ze niet langer aan banden gelegd worden
en betekenisvol werk verrichten in de keukens.
Jammer dat het allemaal voor niets is wanneer ze sterven door honger.
We hebben voldoende proviand.
Ik zal je zeggen wat ik denk, oude vriend.
Ik denk dat je niets hebt ingenomen tegen die hoest
omdat je nagelaten hebt de medicijnkast op slot te doen
en de opiumverslaafden aan de laudanum zijn geraakt.
En ik vermoed dat je dat pak draagt omdat het het warmste pak is uit mijn kleerkast
wat erg handig uitkomt als je aan imbecielen
de zorg overlaat van de boilers.
Ik hoop dat je ervan genoten hebt je voor te doen als geestelijk gezond, Silas.
Heeft deze maskerade je geholpen te doen vergeten hoe het was
die jongens hun hersens uit hun schedelpan te blazen?
Mr. Finn. - Dr. Lamb.
Vind Dr. Newgate. Ik wil hem zien in het operatiekwartier.
Goed. Eet dan niet. Ik trek er me niks van aan, dwaze oude koe.
Millie. - Ik ben moe.
Ik ben het beu een verpleegster te zijn.
Kan alles niet terug worden zoals het was?
Mag ik eens proberen?
Dank je.
Wil je er eens één proberen voor mij?
Hij houdt niet van de smaak ervan. Nee. - Je zoon, juist?
En hij proeft wat jij proeft, is het dat?
Maar hoe dan. - Langs het touw.
Zie je dan niet hoe het via het raam verbonden is tussen mij en hem?
Hij is weg om tegen de Afghanen te vechten.
Je wil toch niet dat ik verhonger, hè?
Moeder?
Daniel?
Ja. - Gezegend zij de Heer.
Ben jij het echt, Daniel? - Ja, ik ben het.
Luister, hoe groot de afstand tussen ons ook is
je zal altijd in mijn gedachten zijn.
Mijn beste jongen.
Luister, moeder, ik vrees dat ik weer naar het buitenland moet
op een geheime diplomatieke missie voor Hare Majesteit, de Koningin.
Naar waar? - Dat mag ik niet verklappen.
Maar het eten is daar heel erg schaars
dus moet jij voor ons beiden eten.
Kan je dat voor me doen?
Voor Daniel?
Dat zal ik, dat zal ik.
Dat is het. Dat is het. Goed gedaan.
Heel goed.
Nee, nee, nee. Ga naar bed. Ga wat rusten.
Ik moet de bedpannen nog doen. - Nee, dokters' voorschrift.
Ga nu.
Millie, doe de deur op slot.
Nog een paar meer.
Heel goed zo.
Heel goed.
Heel erg bedankt. Millie kan de rust gebruiken.
Lamb heeft haar als gek doen ronddraven en het werk doen van vier verpleegsters.
Op een lege maag en in een ruimte zonder verwarming.
Ach, binnen een paar maanden is het lente. - In een paar maanden kunnen we dood zijn.
Aan longontsteking. Tyfus. De hongerdood. Aan Finn, zelfs.
Kijk, Lamb's experiment stort ineen, Eliza.
Hij ziet dat zelf niet omdat hij verblind is door waanzin.
Maar jij bent dat niet.
Toen ik hier toekwam sprak Millie haast geen woord.
Salt hield haar met morfine in een coma om haar onder controle te houden.
Lamb ontnam haar ieder medicijn en liet haar werken op de ziekenzalen.
Dat was goed voor haar. Ze werd een bekwame jonge vrouw.
Ja, met de gedachten van een kind, maar ze leeft, Edward.
Je houdt van haar als was het je eigen zus. - Ja.
Dat is waarom ik haar nooit kan verlaten. - Wel, dat hoeft je ook niet te doen.
Echt, dat moet je niet.
We kunnen alle drie samen weggaan. Samen.
Een nieuw leven beginnen.
Waar? - Spanje, Italië...
Ergens waar de zon altijd schijnt
en de lucht blauw is en... en waar je vrij kan zijn,
om te doen wat je ook maar wilt.
Ergens waar je echt, maar dan ook écht leeft.
Ik kan daarvoor zorgen. Dat kan ik.
Niets zal ons in de weg staan. Niets.
Mijn echtgenoot wel. - Als hij dat doet, dan dood ik hem.
Wees voorzichtig, Edward.
Als je zo praat klink je niet als een dokter.
Als ik bij jou ben, dan vergeet ik dat ik er een ben.
Ik zou haar maar niet te dicht benaderen.
Ze is nogal een bijtertje.
Dr. Lamb vraagt je aanwezigheid.
Waar? - Volg me.
Newgate, juist op tijd. - Waarvoor?
Om me te assisteren bij een ingreep die ik zelf heb bedacht
dewelke, eenmaal geperfectioneerd, een nieuw era zal inluiden
in de humane behandeling van zwakzinnigheid.
Een betreurenswaardig geval.
Gelooft van zichzelf dat hij de hoofdbeheerder is van Stonehearst.
Een veel voorkomende waan.
Wordt gerangschikt na Napoleon en Jezus Christus.
Wat ga je met hem doen? - Hem behandelen, natuurlijk.
Met Edison's mirakel van onze tijd, zullen we de dwangbuizen
de koude baden, de misselijk makende machines, de geselingen verbannen.
Finn, we zullen beginnen met drie seconden.
Ik noem het "elektrotherapie".
En ik denk dat je gefascineerd zal zijn als je ziet
wat er gebeurt als het toegepast wordt op het onderwerp z'n brein.
Je zal toch een sterkere maag moeten hebben als je gestichtgeneeskunde wil praktiseren.
Het mag er misschien pijnlijk uitzien maar ik verzeker je dat hij er niets van voelt.
Ja, maar zijn hart. Een tiende van dat, kan zijn hart doen stoppen.
Aan u de eer ditmaal, dokter.
Wat? Nee. - Een dosis van vijf seconden zal wel volstaan.
Maar, Dr. Lamb, u verwacht toch niet dat ik... - Doe het!
Doe het.
En nu...
zal je het wonderbaarlijk effect zien
van deze opmerkelijke nieuwe therapie.
Wat is uw naam, meneer?
Dat weet ik niet.
Bent u de hoofdbeheerder hier?
Dat weet ik niet.
Zoals je kan zien
een geest die slechts ogenblikken geleden gekweld werd door waan, is nu gepacificeerd.
Ben... ben ik in een hospitaal?
U bent een patiënt in het Stonehearst gesticht.
Wie zijn jullie?
Zeg het hem, dokter.
Zeg het hem.
We zijn uw bewaarders.
Ik vrees dat dit de laatste laudanum is. - Dank u, dokter.
Luister nu. Je moet rusten als je kan.
Je hebt je kracht nodig. - Waarvoor?
Ik ben van plan je vanavond vrij te laten.
Jullie allemaal. - Vanavond?
Waarom?
Omdat ik bang ben dat Lamb's ingreep op Salt slechts een repetitie was.
Ik vrees dat hij het bij jullie allemaal gaat doen.
Vanavond.
Ik heb nooit ingestemd met Dr. Salt's methodes.
Maar het was natuurlijk niet mijn plaats om kritiek te leveren
Weet je, Eliza heeft gezegd dat je zo aardig was voor haar en de andere patiënten.
Ik hield van hen zoals van mijn eigen kinderen.
Zelfs Lamb?
Er zit nog wat goedheid in de arme Silas.
Maar ik vrees dat die verstoord is door de waanzin.
Hoe kan ik hem begrijpen?
Je eerste instinct was het juiste. Beschouw hem als een patiënt.
Schijn het licht van je sympathie in de donkerste hoeken van zijn geest,
en misschien dan zul je vinden wat hij zo wanhopig wil
verborgen houden voor jou en voor zichzelf.
Slechts dan zal je hebben wat je nodig hebt.
Om hem te verslaan? - Nee. Om hem te helen.
Het is moeilijk, Lamb voor te stellen als patiënt.
Misschien moet je wat meer tijd doorbrengen waar hij zoveel van zijn tijd doorbrengt.
Waarom laat je me niet gaan? Ik wil gaan.
Omdat het niet gepast is voor een meisje van jouw leeftijd.
Maar ik ben geen meisje. Ik ben een dame. En nog een mooie ook.
Je zou eens moeten zien hoe de jongens naar me staren.
Luister naar me, Millie.
Je moet in deze kamer blijven, met de deur op slot, tot ik terug ben, begrijp je dat?
Je wil me gewoon hier achterlaten zodat je met hem kan weglopen, is het niet?
Wie? - Dr. Newgate.
Millie, dat is absurd.
Je zal met hem weglopen en mij hier achterlaten
om konten af te vegen en bedpannen te legen en dat is niet eerlijk.
Nee.
Stil maar. Ik ga nergens naartoe.
Eliza? - Ja, liefste.
Hoe voelt het? - Hoe voelt wat?
Verliefd te zijn?
Je bent de schone van het bal. Je bent de schone van het bal.
Je ziet er prachtig uit.
Ik neem aan dat je me ten dans komt vragen. - Niets zou me meer plezieren.
Maar daar is geen tijd voor. Ik wil dat je me een dienst bewijst.
Er is iets wat ik moet doen en als Lamb je iets vraagt
zeg je hem maar dat ik naar buiten ben om wat frisse lucht. Zeg hem dat.
Naar waar ga je? - Een manier zoeken om dit alles te stoppen.
Wacht. Edward, wacht.
Het diner is geserveerd.
Eliza.
Aangename kennismaking.
Wie? Ik?
Maar, heel erg graag.
Mag ik er even tussenkomen?
Wel, wel. Wat een mooie jurk.
En prachtige schoenen.
Beschouw hem als een patiënt.
Schijn het licht van je sympathie
in de donkerste hoeken van zijn geest
en misschien dan zul je vinden wat hij zo wanhopig wil verborgen houden voor jou
en voor zichzelf.
Nee.
Borstvliesontsteking, vrees ik.
Veroorzaakt door ontsteking van het slijm.
Het arme kind haar hart heeft het opgegeven.
Breng het lichaam naar boven, wil je?
Nee. Raak haar niet aan.
Ze is nu op een betere plek. - Nee.
Dit werd verondersteld een betere plek te zijn.
Het is bijna middernacht. Iemand?
Jij. Haal de champagne. Breng het naar hier. Haast je.
Mijn goede vrienden! Vergezel me naar buiten!
De nieuwe eeuw is bijna aangebroken.
Peter!
Waar is Peter?
Peter, mijn pyromanische vriend. Aan jou de eer.
Vanavond zullen we ons warmen aan het vuur
van ons schandelijk verleden!
Is het bijna afgelopen, Ted?
Met aan de bubbeltjes te zitten, bedoel ik.
Plan je hen allemaal een Mickey Finn toe te dienen?
Niet als Mickey Finn jou eerst pakt.
Dat had ik niet verwacht.
Jezus, Maria en Jozef!
Dat is het andere!
Komaan. Komaan
Nee, nee, Ted.
Dokter. U bent juist op tijd.
Inderdaad.
Daar ben je.
Ziezo.
Doet u niet met ons mee, dokter?
Natuurlijk. - Sta me toe.
Tien...
negen...
acht...
zeven, zes...
vijf, vier...
drie, twee...
één.
Stop!
Niet drinken! Hij knoeide met de champagne!
Geloof niets van wat je hoort en slechts de helft van wat je ziet.
Welkom terug, Ted.
Hier, rust wat terwijl wij het podium installeren.
Ik ben terug binnen de tijd dat een hoer tweemaal met haar staart wappert.
Komaan.
Beste vrienden...
Enkele uren geleden vierden we het begin van een nieuwe eeuw
en binnen nog een paar uren meer
zullen we het aanbreken vieren van een nieuwe dag
met dit, dit grootse experiment
wat we samen hebben mogelijk gemaakt.
Eliza. O, godzijdank.
Alsjeblieft, maak me los. Alsjeblieft. Eliza.
Dit werd op je gevonden. Waarom kwam je hier?
Je weet waarom. Om gestichtgeneeskunde te bestuderen.
Je bent een leugenaar. Hij heeft je gestuurd.
Wie? - Mijn echtgenoot.
Om me naar hem terug te brengen. - Nee.
Ik geloof je niet. Waarom kwam je naar hier?
Ik...
Ik kwam naar hier voor jou.
Voor mij? Waarom?
Ik... ik zag je
zes maanden geleden tijdens een medische voordracht.
Ik zag jou. - Was jij daar?
Help me. Iemand van u. Alstublieft!
Je leek zo verloren en je was zo mooi - Ik ben niet gek!
Het maakte me misselijk hoe ze jou opvoerden als een kermisattractie.
Kijk naar mij.
Ik zou het gestopt hebben als ik kon. Maar ik kon het niet.
Ik... ik kon niet.
Dus, zwoer ik daar en dan, een eed
dat ik je zou vinden en dat niets me zou kunnen tegenhouden.
Kende je zelfs maar mijn naam?
Dat doet er niet toe. - Het doet er wel toe.
Iets anders zeggen bewijst dat je niet beter bent dan zij.
Dan wie? - M'n familie, m'n dokters, m'n echtgenoot.
Je doet alsof ik een allerkostbaarste ding ben dat geruild of uitgestald of bezeten moet zijn.
Het... het is niet zo voor mij, Eliza.
Nee? Hoe verschillend is het dan?
Jij bent het die mij bezit.
Excuseer ons, dame. - Je moet hier weg!
Ga, alsjeblieft! Rijd naar het dorp. Alsjeblieft!
Tijd voor Ted's grote debuut. - Eliza, beloof het me.
Beloof het me. Beloof het me! Eliza. Eliza!
Vanavond zullen we genade tonen aan een man die ons verraden heeft
en door het mirakel van de medische wetenschap herschapen we hem tot ons evenbeeld.
Als we daarmee klaar zijn, hoeft hij niet te worden opgesloten in een kerker
als de crimineel die hij was, maar zal hij zich bij ons aansluiten in het licht
volledig gerehabiliteerd.
En we zullen hem in onze armen sluiten als een van de onzen.
Jammer. Je had een goed gestichtarts kunnen zijn.
Je hebt er een zeldzaam talent voor. - Je bent gek.
Wij zijn allemaal gek, Dr. Newgate.
Sommigen zijn gewoon niet gek genoeg om het toe te geven.
Zet maar aan, Finn. - Nu.
We zullen beginnen met een dosis van 10 seconden.
Wacht, wacht, wacht.
Voor je begint, heb ik nog een laatste verzoek.
In mijn vestzak zit een foto van Eliza Graves.
Ik zou willen dat zij die krijgt.
In orde.
Silas.
Silas!
Doe verder.
Sneller! Sneller!
Verrek, ik heb jou niet nodig. Ik doe het zelf wel.
Eliza. Eliza, m'n voeten.
Haast je!.
Eliza!
Eliza.
Kijk naar mij.
Kijk naar me.
Zet de schakelaar om! De schakelaar!
Snel, mijn handen. Eliza! Maak me los!
Snel, mijn handen.
Iedereen naar buiten! Evacueer het gebouw!
Evacueren!
Neem deze sleutels en laat hen vrij.
Waar ga je naartoe? - Lamb zoeken.
Iedereen naar buiten!
Naar die kant! Doorgaan!
Naar die kant! Ga door!
Snel.
Alstublieft, help, Dr. Lamb.
Dr. Lamb.
Ze leden, dus...
En ik... en ik...
Het is voorbij, Silas.
Ik heb hen gered. - Ik weet het. Ik weet het.
Ik redde hen allemaal. - Ik weet het.
De oorlog is voorbij, Silas.
Dames...
Laat ons beginnen met de patiënten in de verste vleugel onder te brengen.
William. William, je mag met me meekomen.
Ja, Mrs. Pike. - Kom...
Naar binnen.
Eliza!
Eliza! Eliza!
Zet je neer.
Silas.
Kan je me horen?
Silas.
Eliza, hij is hier niet meer.
Eliza.
We konden nu weggaan. - Edward, ik kan het niet.
Je kan niet wat?
Ik kan me niet voorstellen ergens anders te zijn dan hier.
Je kan niet... ik ben er vrij zeker van dat je dat niet meent.
Ja.
Want jij bent geestelijk gezond en ik ben dat niet.
Ik ben niet geestelijk gezond.
Ik ben als gek verliefd op jou.
Eliza, luister naar me.
Luister naar me. Er is iets wat ik je moet vertellen.
Ik had het je van in het begin moeten zeggen maar dat durfde ik niet.
Eliza...
Onvergeeflijk is dit.
Geen manier om een gesticht te beheren!
Lieve God.
Besef je dat we hier al meer dan een kwartier staan te bellen?
We moeten onmiddellijk uw hoofdverantwoordelijke spreken
over een uiterst dringende zaak.
Nee. - Wat?
Kunnen we hem niet spreken? En waarom dan verduiveld niet?
Hierzo, lieve.
Thee, Benjamin.
Kontneuker.
Mag ik aannemen dat u hier de leiding heeft, madame?
Dat is zo.
Hoogst ongebruikelijk, maar dat geeft niet.
En wat is dit meneer?
Vrijlatingpapieren met instructie om een voormalig patiënte van mij te ontslaan
genaamd Eliza Graves, en haar toe te vertrouwen aan onze voogdij.
Ik vrees dat ik dat niet kan doen, meneer. - Wat? Waarom niet?
Omdat ze al ontslagen werd zo'n drie weken geleden.
Op wiens orders? - Dr. Newgate.
Pardon? - Dr. Edward Newgate, uit Oxford.
Dat is onmogelijk! - Waarom?
Omdat, lieve dame, ik Dr. Edward Newgate ben.
Ik had het al gevreesd. We zijn te laat.
Wil iemand me vertellen wat hier aan de hand is?
De jongeman die je kende als Dr. Newgate is noch een Newgate noch een arts.
Hoe belachelijk. Natuurlijk was hij 'n dokter. - Ik kan u verzekeren, madame dat is hij niet.
Wel, wie is hij dan?
Een zeer sluw en gestoord patiënt
dewelke tot twee maanden geleden onder mijn toezicht stond
in het Bethlehem Royal Hospital in Londen.
Vergeef me, maar dat houdt geen steek, dokter.
Waarom zou hij de moeite doen te ontsnappen van het ene gesticht om naar 'n ander te gaan?
Om mijn vrouw te vinden.
Volgende patiënt. Zijn er vragen?
Het lijkt erop dat hij ten onrechte smoorverliefd werd op Lady Graves
tijdens een medische demonstratie die ik gaf op Oxford.
Kort nadien slaagde hij erin te ontsnappen uit zijn kamer
twee verplegers te misleiden en te vluchten in een lading voor de wasserij
daarbij mijn zakhorloge stelend,
mijn Derringer, en mijn, euh...
identiteit.
In ieder geval mag worden gesteld dat hij een erg gestoorde jongeman is.
Hij lijdt aan pseudologia fantastica
een van de meest erge gevallen die ik ooit gezien heb.
In al de jaren dat ik hem ken heb ik nooit zijn ware identiteit achterhaald.
Het kan heel goed zijn dat hij een lege huls is, niet in staat tot ware gevoelens
zonder enige mogelijkheid tot genezing.
Schaak... mat.
Vergeef me, dokter, als ik het niet met u eens ben. Niemand is ongeneeslijk.
Sterker nog, ik geloof dat uw jongeman zijn genezing heeft gevonden.
Wat precies mag dat dan zijn?
Niet wat, maar wie.
Wilt u dat ik verder doe, madame?
Ja, dank u.
Zullen we, Mrs. Lamb? - Met plezier, Dr. Lamb.
Nederlandse ondertiteling: "Bère"
Controle en bewerking: Goffini